Google Earth gebruiken bij opsporing?

En waarom ook niet? Open bron toch? Dat vond ook de rechter in een fiscale strafzaak, waarin een advocaat werd vervolgd wegens belastingontduiking en valsheid in geschrifte. De man zou producten zakelijk hebben gekocht om die vervolgens privé te gebruiken. In het onderzoek vond men facturen voor lichtgele tuinstoelen. Via Google Earth werd duidelijk dat die in de achtertuin van de verdachte stonden. De kwestie werd recent uitgebreid toegelicht op Iusmentis.com, het immer lezenswaardige blog van internetjurist Arnoud Engelfriet. ‘Google Earth kijkt over de schutting’ en ‘roepen dat het onrechtmatig verkregen bewijs is, gaat je niet helpen’, schrijft hij. Ook de politie mag immers in openbare bronnen kijken. In de zaak is geverbaliseerd hoe via Google Earth het privéadres van verdachte is opgezocht en hoe vervolgens is ingezoomd op de tuin van verdachte. De verbalisante zag daar de tuinstoelen staan. De advocaat van de verdacht vocht aan dat dit bewijs onrechtmatig was. Iemands achtertuin is een private plaats, een privéplek waar de politie niet zo maar mag kijken. De rechtbank vond dat het inzoomen via Google Earth op een of meerdere plaatsen echter niet kon worden aangemerkt als het gebruik van bijzondere technische opsporingsmiddelen ‘nu iedere burger bij het gebruik van het internet, zulks kan doen’. Zo staat het ook min of meer in de memorie van toelichting bij de Wet Computercriminaliteit II. Net zoals de politie op straat mag surveilleren en rondkijken, mag een rechercheur dat ook op internet. Zolang dat past bij de uitvoering van de politietaak (art 2 Pw 1993) is een uitdrukkelijke wettelijke grondslag daarvoor niet nodig. ‘Een keertje kijken op Google Earth’ is in dat verband geen stelselmatige activiteit en daarmee een ‘geringe inbreuk op de privacy die moet kunnen zonder speciale bevoegdheid’. De verdachte werd overigens veroordeeld tot 40 uur taakstraf en 17 duizend euro boete.