Jongen dood na ‘choking challenge’ via sociale media

Het was een ongeluk. Bij de dood van Tim Reynders (16, uit Arkel), mei jl, werd in eerste instantie aan zelfdoding gedacht maar Tims telefoon gaf een andere verklaring. De tiener speelde de zogeheten choking challenge, een van de vele tientallen ‘uitdagingen’ die mensen op sociale media, vooral facebook, aangaan. Tim had zijn eigen dood gefilmd. En de badstof ceintuur om zijn nek was hooguit bedoeld om even bewusteloos te raken. Door het te filmen, kon Tim bewijzen dat hij die challenge durfde aan te gaan. Maar hij verstapte zich en bleef hangen in het trapgat. Hulpverleners kwamen te laat. Maar waar Tims school in eerste instantie voorzichtig wilde zijn en ‘in zo’n precaire situatie’ niet te veel informatie naar buiten wilde brengen, zoeken Tims ouders bewust wel de publiciteit om te waarschuwen voor de gevaren van al die challenges. Want daar zijn er (veel) meer van. Soms relatief onschuldig, zoals de ice bucket challenge. Maar soms regelrecht gevaarlijk. Zoals de cinnamon challenge waarbij tieners elkaar filmen als ze een lepel kaneel in één keer doorslikken – een jochie van 13 lag er eind 2015 vijf dagen van in coma. Of de blue whale challenge, een ‘spel’ waarbij deelnemers vijftig opdrachten krijgen; de vijftigste is om zelfmoord te plegen. Hoe dan ook, Tims ouders denken dat betere voorlichting nodig is. Vader Geert vindt het bijvoorbeeld maar vreemd dat veel hulpverleners er niks van lijken te weten. Of dat Facebook en YouTube wel filmpjes weren waarin bloot te zien is, maar filmpjes van allerlei gevaarlijke challenges gewoon laten staan. Bijzonder hoogleraar mediaopvoeding Peter Nikken (Erasmus Universiteit) pleit voor een ‘structureler beleid’ om kinderen te leren met deze media om te gaan. ‘Het internet staat vol met voorbeelden van rare gedragingen’. Nikken zegt dat er vaak alleen aandacht is voor de positieve effecten, maar te weinig voor de risico’s. Scholen doen hooguit ‘hapsnap’ aan voorlichting maar vrijwel nergens is het al een vast onderdeel in het curriculum. Mede daardoor zijn ouders, hulpverleners en leerkrachten vaak nog ‘handelingsverlegen’, zegt Nikken. ‘Zij hebben vaak maar weinig idee van wat zich in de onlinewereld van jongeren afspeelt’. Opvallend is dat anderen
juist terughoudend zijn. Zo stelt de stichting School en Veiligheid op haar website dat ‘dit onderwerp niet vraagt om een bespreking in de klas’ vanwege mogelijk kopieergedrag. Justine Pardoen (Bureau Jeugd & Media) adviseert ouders Γ©n docenten juist om er wel over te praten. ‘Zeggen dat je het nooit moet doen, kan juist averechts werken’. Belangrijk is om interesse en begrip te tonen voor de aantrekkingskracht van zulke experimenten ‘zodat een kind ruimte krijgt om hier zelf iets over te vertellen’. Ze verwijst naar Mentorlessen.nl waar lesmateriaal te vinden is voor docenten.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s