De ene vermissingszaak wel duizenden keren gedeeld, de andere niet?

Hoe komt het dat de ene vermissing wel breed uitgemeten wordt op sociale media en de andere niet? Van de vermissing van Loes (18, uit Oene) kregen we alles mee, die van Arnée (21, uit Heerenveen) bleef onder de radar. Volgens Petra Blankwaard, voorzitter van Stichting Zoekjemee, hangt dat van veel factoren af, ‘bijvoorbeeld geslacht of culturele achtergrond van de vermiste, maar ook inlevingsvermogen in het verhaal achter de zaak’. Zowel Loes als Arnée werd teruggevonden in een sloot, maar het ‘verschrikkelijke verhaal’ van Loes sprak kennelijk meer tot de verbeelding. ‘Een jonge vrouw die na een feestje spoorloos verdwijnt [..] creëert meer betrokkenheid dan een vermissing waar we het persoonlijke verhaal niet achter kennen’. Ook de politie kan het verschil niet echt verklaren, zegt woordvoerder Izanne de Wit van het Landelijk Bureau Vermiste Personen. Volgens De Wit is door sociale media het communicatiebeleid van de politie bij vermissingszaken flink veranderd. ‘Was het eerst nog bijzonder dat de vermissing al door familie voor de melding op sociale media was gezet, nu is het bijna normaal en zeker niet meer weg te denken’. Samenwerking met burgers is min of meer normaal, het is niet meer ‘vervelend dat burgers mee zoeken’. Onderzoeksplatform Brandpunt+ ontdekte najaar 2018 al dat iets als huidskleur meespeelt bij het delen van vermissingszaken. Op facebook werden berichten over vermiste witte mensen vijf keer meer gedeeld dan berichten over niet-witte vermisten, op twitter twee keer zo vaak. ‘Je kan je eerder inleven in iemand die op jezelf lijkt’, aldus Blankwaard. Vrouwen delen vermissingsberichten sneller dan mannen, oproepen over kinderen of dementerende ouderen werden ook vaker gedeeld, bleek uit het Brandpunt-onderzoek. Opvallend is dat Zoekjemee sommige vermissingen ‘aanpast’, om de betrokkenheid te vergroten. Niet de feitelijke informatie natuurlijk, zegt Blankwaard, maar ‘we dikken het bericht enigszins aan’. Soms heeft dat effect: ‘als we een oproep persoonlijker maken, door bijvoorbeeld te zeggen dat de ouders zich enorme zorgen maken, worden mensen meer getriggerd om te helpen’.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.